"Sampai aty kan pergi tinggalkn aku. Sampai aty pergi tak tunggu aku... Sampai aty pergi tanpa sebab.. Sampai aty pergi tinggalkan aku keseorangan... sampai aty biarkn aku kesunyian... Broken dreams.. shattered into pieces..."
Aku terase hari ni hari yang sangat sunyi. Aku rase aku keseorangan. Pagi-pagi datang keje awal. Lebih cepat dari biase. Sampai je opis, aku tros turun bawah pergi bengkel. Sampai kt bawah je Kak ain n Eima tak sampai agi. Desis hati aku kate "Maybe deowg lambat sikit kowt". Taklimat pagi tu aku rase macam orang bodoh pon ade jugak. Memandangkan semue orang yang ade kat bengkel tu semue nye lelaki, aku sowang pompan. Dari aku dok menonong kat meje uh baek aku bla naek opis.
Tengok jam da pukul 8.12 pagi. Cek mek Azmah ni tak sampai ag. "Eh minah ni... lambat masok keje ke ari ni? Nanti mesti de datang dengan muke mencuke de.. Ni mesti sebab abah anta lambat". Suke-suki aku je nak buat andaian macam tu. Aku tunggu punye tunggu.. Nak message ke tak nak? Selalunye kalau aku lambat pon belum tentu de tnye kat mane. Sampai kul 830 pagi. Huh.. Comfem-comfem da cek mek Eima nih x datang.
Mengeluh! Da la Kak Sham tak ade. Kak Ain pulak amek cuti Eima lak tetibe je tak datang. Tak kan la de cuti 2 hari. Semalam x cakap pape pon. Nah amek ko! ari ni aku sorang pompan. Sangat bosan! tak ade orang nak melayan kerenah aku. Abang zam ni pulak, muke tension jerk. Tau la de nga tension ngan bos. Tapi jangan la sampai dengan aku aku sekali de nak bermasam muke. Tegur pon macam tak nak. Bagi aku job pon macam nak marah-marah. Dari aku tambah saket ati bek aku diam je. Sebelum ni selalu de tanye aku ku amkn ke tak. Ni tak tanye pon ape lagi offer nk kirim ke tak.
Lunch aku g ngan Pak Lebai. Sampai Sahara jerk ade budak-budak TGS nih. Makan la join setable ngan dak-dak nih. Abes makan tu dengan tanpe rase bersalah de pade aku, dengan selambe je Abang Zam amek bil makanan aku. Aku ni pantang sikit orang nak belanje. Tak suke. Tapi tak sempat aku nk tahan de, de da berjaye amek bil aku. Sabar je la. Da la bagi aku muke tension jerk. Kalau ye pon nak belanje aku tak ya la tayang muke tension sekali. Saket aty pon ade.
Balik keje pulak ingat nak ceria kan diri sendiri. Semalam malam aku tak balek umah Makusu. Tido kat umah Majidee ngan ibu. Ingat kan nak lepaskan rindu kat Filie and Lola. Nak kongsi cerite. Nak lepaskan rase geram aku sepanjang hari aku kt opis. Excited gile aku naik tangge nak masok bilik. Aku masuk bilik tros aku jengah budak 2 ekor ni. "Hapie giler tengok Filie pregnant! Tak sabar aku nak tengok baby ko.. Filie, Filie sehat tak? Ola Lola. Aww.. sweet nye tengok kowg tdo... Weyh bangon la.. Aku balik nih. Huhuhu.. Filie... Lola.. Wake up..." Tak ade reaksi pape pon. Aku pon tiup la "phuuuuuh!" Pon tak ade respond. Aku goyangkang sangkar de, lagi la tak ade effect. Tetibe aku nampak semut lalu kat muke Lola. Aku pelik la.. "Takkan la Lola ni tak rase pape.. Banyak uh semut! Lola.." Last-last aku pon tergerak nak masokkan tangan nak usik budak 2 ekor nih. Kaku...
Aku mule panic(tapi masih steady agi).. Aku usik lagi badan Filie sebab aku tak percaye first try. Tapi masih kaku. "Hey Filie! Lola! nape ni??? Bangon la.." Tetibe aku rase air mate aku keluar pulak. Ntah bile la mate aku mengalah aku tak sedar. Mate aku masih kaku mengadap Filie ngn Lola yang nampak macam tengah tido. Aku masih tak percaye dengan ape yang aku rase. Filie nampak tenang tido atas Lola. Tapi Lola kaku dengan mate de terbukak sikit. Seriously.. Aku tak boley terime deowg tido kaku.
Time tu jugak aku menangis. Aku rase ke hilangan. ape yang aku mampu kate... "Sampai aty kan pergi tinggalkn aku. Sampai aty pergi tak tunggu aku... Sampai aty pergi tanpa sebab.. Sampai aty pergi tinggalkan aku keseorangan... sampai aty biarkn aku kesunyian.." Aku sedih gile. Saat aku nak angkat Filie dengan Lola pon aku tak sampai hati. Aku rase macam nak tunggu hari esok aku nak kebumikan deowg. Tapi tak kan aku nak biarkan deowg kat dalam sangkar tu gitu jer. Aku cube cari kekuatan untuk angkat deowg. Sangat sayu sangat sedih.. Aku cume mampu merintih kesedihan. Tetibe aku rase jiwa aku kosong. Kosong tanpa peneman. Menyesal aku tak balek malam semalam. Kalau aku tau ni akan terjadi, memang aku balek semalam. Sekurang-kurangnye beri la aku peluang untuk bersame kowg untuk sehari. Tapi kowg pergi tanpe tinggal kan sebarang tande. Aku sedih.
Biar pon aku boley mendapatkan ganti diri kowg.. Tapi hakikatnye kowg tetap dihati aku. Kowg buat aku jatuh cinte bile first time aku nampak kowg. Sebab tu aku terime kowg dalam hidup aku. Tapi sayang.. Allah lebih sayang kowg. Aku terase diri aku kejam walaupon aku sendiri tak tau mane silap aku. Filie, Lola, aku mintak maaf sebab aku tak berjaye jadi tuan yang baik untuk kowg. Aku tak berjaye melayan kowg dengan baik. Maafkan aku sekirenye aku ade menyakiti kowg. Aku sayang kowg. Meskipon sekejap kowg hadir dalam hidup aku, kowg tetap tergolong dalam insan yang aku sayang. Doakan aku diakhirat nanti ye. Kowg peneman aku yang setie. Terima kasih Filie sebab teman hari-hari aku yang semamngnye kesunyian tanpe teman. Terime kasih Lola sebab Ko menceriakan hari-hari Filie dan hari-hari aku dan Wae. Aku rindu belai kowg... Aku sedih kowg
tinggalkan aku... Aku tak mampu nak kate ape.. Aku cume mampu menagis. Aku lemah. ='(
Keadaan Filie dan Lola. Buat kali terakhir aku tengok tengok owg..
Aku rindu Filie Aku rindu Lola. Aku sedih tengok gambar-gambar nih.
Tapi aku terlalu rindukan kowg...
I love u Filie, I love u Lola.
Miss u so much...
Aku terase hidup aku kembali sunyi.. Back to square one...
No comments:
Post a Comment